Martin McDonagh hem In Bruges’u hem de Seven Psychopaths’ı yönetmiş ikisine de başrol olarak Colin Farrell’i oturtturmuş bir yönetmen. Ben iki filmi de sevdim. Hem sıkıldım hem de sevdim. Çünkü filmleri öyle… Hani bir bayıyor bayıyor sonrasında “ellerini kaldır” diyen bir mafya adamına “kaldırmıycam… canım istemiyor” lafı geçiyor. Ahaha. Yani günlük hayatta böyle şeyler yok, her şey öyle ciddi ve gerçek ki filmerdeki saçmalığı seviyorum. I love absurd…
In Bruges’ta da böyle bir diyalog vardı.
Bir diyalog derken böyle bir sürü diyalog vardı güzel filmdi ikisini de ayrı
ayrı tavsiye ederim. Şimdi diyaloğu anlatmıycam, biraz itici bir diyalog ama
bak hatırladıkça güldüm mesela ahahaha…
Türk kahvesi inanılmaz güzel bir içecek her
sabah içiyorum bu arada. Şimdi bir 3.yü içtiğimden kalbim resmen disko disko
partizaniii yapıyor, hayırlara vesile…
Filmlerdeki böyle absürd sahneleri ve o
sahnelerde –eğer dinliyorsanız- şu an çalan şarkı gibi eserlerin fon müziği
yapılmasına bayılıyorum. Muhakkak ki güzel oluyor öyle filmler ve sahneler. Hem
türk kahvesi içerken bu şarkı da iyi gider diye bunu koydum fona, umarım beğenmişsinizdir.
Bir ayrılığı atlatabilmenin en iyi yolu,
yurtdışına çıkmak… Net! Tatil değil ama muhakkak ki yabancı bir memlekette
olmanız gerekiyor. Çünkü bilindik tatil mekanlarında insana “ahh keşke yanımda
olsaydı” hissiyatı doğuyor ama yabancı bir diyarda bu böyle değil. Metro sistemini
çözücem, jeton alıcam, kaybolmamam lazım, şunlara yolu sorsam İngilizce
biliyorlar mıdır? aa siz de mi Türksünüz, aa Türk müsünüz, İstanbul nasıl? felan
derken hooop bitiveriyor aşk acısı. Yani
tatil için değil, keşfetme için yapılan bir gezi her türlü derde deva. Yani
düşünün Kristof Kolomb’un kaşif olmasının ardında bir aşk acısı yatıyor
olabilir. Kimse beni bir insanın sırf merak uğruna bir yerleri keşfetmeye
gideceğine inandıramaz!! –burada psikopata bağlamış olabilirim-
Yani acaba diyorum ki Brüksel’e mi gitsek?
Yazıyı nasıl toparlayacağını bulamamış blog yazarının çaresiz çırpınışları.
Ama olabilir de yani…
Öpering
