Manik depresif haftaları
geride bırakırken, yıl atladık falan.
Ben bu aralar dengesiz
insanlarla uğraştım, bir ara “ne uğraşçam ya” dedim, sonra bir ara insanlar
farklı olabilir dedim. Sonra farklı olsalar da dürüstlük-tutarlılık hani
standart bir insanda olması gerekmez mi diye sorguladım ve sonra olgun bir
ifadeyle “ne uğraşıcam ya” dedim. İlk ifade biraz daha çocuksuydu çünkü.
Bazen kafamı ellerimin arasına
alıp “neden böyle, NEDEN BÖYLEAAĞĞĞ BÖHÜÜÜ” yaptım. Sonra bu sırada epeyce abur
cubur tüketmiş olabilirim. Şu şekilde: Lays yoğurtlu kekikli olanından, cheetos
peynirli ya da bifteklilerinden, Danone’nin 2’si bir arada muzlu ve çikolatalı
olanı çok şahane, bira-patates ikilisi, hoşbeş çilekli, bir ara işte nesfit
yiyoduk cips niyetine mesela… Bunların içine tabiki de yılbaşı gecesi ya da
dışarıda yediklerim dahil değil. Tam 2 haftadır abur cuburla beslenen
metobolizmam şaştı, şu an mesela yeşil çay içsem ne fayda…
Çaydan çok kahve tükettim.
Bu kar nedir, nedir allah
aşkına kuzum bana söyleyebilir misiniz?
Hadi sıcaklasın hava dışarlara
gidelim, sosyalleşelim yetere ama bee…
Cumartesi yine yeni ve yeniden
karaokeye gideceğim, çok alakasız bir arkadaş grubuyla. Hayatımın yegane
eğlencesi oldu bu, hani bir de söyleyebilsem neyse. Söyleyemiyorum ve inatla
sahneye çıkıyorum. Arkamda beni garipseyen insanlar bırakıyorum. Gereksiz
özgüven fırtınaları…
İşte kendimi böyle görebiliyorum mesela.
Ya insanları yadırgamaya gıcık oluyorum, Kezban-öküz-türk erkeği bitsin istiyorum ama twitter dilinde “maça –keyfi ve kafası” laflarına da taktım. Konuşurken bununla ilgili o kadar çok geyik yapıyoruz ki normal konuşmamız bu şekilde evrilebilir. Dikkat et koç!
İşte bunlar hep işte
yorulmacalar, yeşil çay keyfi ya da iş kafası. Bu aralar tam müşavir
kafasındayım bak bu gerçek.
Yakında kendi işimi kurup, aşağıdaki gibi kıyafetler giyicem, çok iş kadını olcam ben, evet : )
Yakında kendi işimi kurup, aşağıdaki gibi kıyafetler giyicem, çok iş kadını olcam ben, evet : )
